ครูบาเจ้า ศรีวิชัย วัดบ้านปาง ตนบุญแห่งล้านนาไทย


ครูบาเจ้าศรีวิชัย เกิดเมื่อวันที่ ๑๑ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๒๑ ที่บ้านปาง อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน ในขณะเกิดปรากฎว่าฝนตกหนักฟ้าร้องดังกึกก้องตลอดเวลา บิดาและมารดาจึงตั้งชื่อว่า”อินทะเฟือน” ซึ่งแปลว่า “ฟ้าร้อง” เมื่ออายุได้ ๑๘ ปีได้บวชเณรตั้งแต่ยังเล็กได้บุญยิ่งกว่าบวชพระ เพราะเด็กยังมีความบริสุทธิ์อยู่ต่อมาจึงได้อุปสมบทเป็นพระ”ศรีวิชัย”ได้ศึกษาเล่าเรียนทางวิปัสสนาจนมีความ
รู้แตกฉานเป็นที่เคารพของชาวเมืองทั่วไปจนพากันเรียกว่า”ครูบา”ซึ่งหมายถึงพระภิกษุอาวุโส ตลอดชีวิตของครูบาศรีวิชัยได้บูรณะซ่อมแซมวัดวาอารามต่าง ๆ ไว้เป็นจำนวนมากเป็นที่ศรัทธาของ
สานุศิษย์ เพียงออกปากก็ได้รับความร่วมมือและช่วยเหลือเป็นอย่างดีเช่นการสร้างทางขึ้นดอยสุเทพการบูรณะ
วัดสวนดอก บูรณะวัดพระสิงห์วรมหาวิหาร เป็นต้นครูบาศรีวิชัย ถึงมรณภาพลงเมื่อวนัที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๘๑ ที่วัดบ้านปาง จังหวัดลำพูน อายุ ๖๐ ปีเศษพรรษได้ ๔๐ พรรษา.

อภินิหารและแรงศรัทธาแด่ ครูบาเจ้า ตนบุญแห่งล้านนา
ครูบาเจ้าศรีวิชัย ตามคำบอกเล่าจากพ่ออุ้ย แม่อุ้ย ท่านบอกว่า ครูบาเจ้าศรีวิชัย เป็นผู้หยังรู้ดินฟ้า รูปเหตุการณ์ล่วงหน้า ย่อฟ้า ย่อแผ่นดินได้ มีอยู่ครั้งหนึ่ง เมื่อครั้งครูบาเจ้า ท่านสร้างทางอยู่ดอยสุเทพ เจ้าบ้านต่างเร่งเข้าไปกราบไหว้ มีแม่อุ้ย พ่ออุ้ยได้เด็ดดอกไม้ ดอกเข็มและดอกต่างจากหน้าบ้านคนอื่นมาไหว้ครูบาเจ้า พอครูบานั่งทางในก็ได้บอกแก่พ่ออุ้ย แม่อุ้ยว่า มันไม่ดี เอาดอกไม้ ของคนอื่นมา สร้างความอัศจรรย์ แก่ผู้ฟังและ 2 ตายายอย่างมากว่ารู้ได้อย่างไร
มีอยู่อีกครั้งเมื่อ คณะศรัทธาขึ้นดอยสุเทพ แล้วสมัยก่อนการเชิญครูบาจะนั่ง แคร่ แบกหามไป เนื่องจากทางไกลการแบกหามจึงเป็นเรื่องลำบาก ครูบาเจ้าจึงกล่าว แก่ผู้คนที่เดินและ หามแคร่ ว่า ให้คณะเดินไปก่อน แล้วครูบาจะตามไป เมื่อคณะศรัทธาได้เดินมาถึงยอดดอยสุเทพ อย่างเหนื่อยอ่อน ก็ต้องตลึงเมื่อเห็นครูบาเจ้า นั่งวิปัสนาและได้นั่งรอบนยอดดอยก่อนแล้ว จนเป็นที่ งุ่นงง และอัศจรรย์ใจอีกครั้งแก่บรรดาลูกศิทย์ทั้งหลายในเวลานั้น สาธุ สาธุ


อีกเรื่องราวปาฏิหารย์เกี่ยวกับครูบาศรีวิชัย ในงานนิทรรศการพระบรมธาตุที่จัดร่วมกับวัดสวนดอก ได้มีอาจารย์ท่านหนึ่งที่มีพระเครื่องและเกศาของครูบาศรีวิชัย ได้กรุณานำวัตถุมงคลทั้งหลายเหล่านี้มาให้ประชาชนได้รวมสักการะด้วยในวันอาทิตย์ที่ 26 ธันวาคม 2547 ณ วิหารหลวงวัดสวนดอก พวกเราจึงได้เห็นเกศาของครูบาศรีวิชัยเป็นครั้งแรกที่นี่
ในวันนั้น ท่านอาจารย์ผู้นี้ได้แบ่งเส้นเกศาของครูบาศรีวิชัยจำนวน 3 เส้น ให้กับท่านผู้หนึ่งที่อาศัยอยู่ในจ.เชียงใหม่ และ ท่านได้กรุณาให้ทางชมรมฯ ถ่ายภาพไว้ในเย็นวันนั้นด้วย
ต่อมาในวันที่ 3 มกราคม 2548 ท่านที่ได้รับแบ่งเส้นเกศาครูบาศรีวิชัยท่านนี้ คิดว่าอยากจะแบ่งเส้นเกศาไว้ให้กับทางชมรมฯเพื่อให้ประชาชนสามารถมาสักการะได้อย่างใกล้ชิดในการจัดงานนิทรรศการพระธาตุครั้งต่างๆ แต่ใจของท่านนั้นก็คิดว่า จะแบ่งอย่างไรดีให้ได้เท่าๆกัน เพราะมีอยู่ 2 เส้น แต่เมื่อนำมาให้แบ่งจริงๆก็พบว่า ปรากฎมีเส้นเกศาอยู่ในผอบนั้น 4 เส้น ทั้งๆที่ท่านไม่ได้เปิดผอบอีกเลยหลังจากที่ให้ทางชมรมฯได้ถ่ายรูปในเย็นวันที่ 26 ธ.ค.47 สร้างความประหลาดใจให้กับคุณปราโมช รองประธานชมรมฯเป็นอย่างมาก แต่เหตุการณ์นี้มีประจักษ์พยานอยู่หลายคน ในที่สุด ทางชมรมฯจึงได้รับแบ่งเส้นเกศามาจำนวน 2 เส้น ด้วยเหตุนี้ พวกเราจึงเชื่อว่า เรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องราวปาฎิหารย์อย่างหนึ่งของเส้นเกศาครูบาศรีวิชัย นักบุญแห่งล้านนาก็เป็นได้

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น